Vefasız Bir Öğrencinin Kaleminden

MEKTUP

VEFASIZ BİR ÖĞRENCİNİN KALEMİNDEN

         Sevgili Öğretmenim;

         Şöyle bir düşünüyorum da sizi ne kadar özlemişim, ne kadar değerliymişsiniz benim için. Bunları sizin yüzünüze söyleyemedim, vefasız biriyim biliyorum. Sizi kaybettiğimizi duyunca utandım kendimden. Aradan seneler geçti ve ben sizi bir kerecik olsun görmeye gelmedim, nerede ve nasıl olduğunuzu bile bile.

         Oysa bana ne çok emeğiniz geçmişti. Bir köy çocuğuydum, zengin de değildik üstelik. Uzaktı evimiz, hele bir de soğuk olunca kolları yamalı hırkamla titreyerek gelirdim okula. Derme çatma bir evimiz vardı, gaz lambasının ışığında çalışırdım. Hırslıydım, çünkü siz öğretmiştiniz hırslı olmayı. Yani ben sizinle başladım hayata, sizin elleriniz şekil verdi bana.

         Hatırlıyorum öğretmenim, yıldız yıldız parlayan gözleriniz vardı ve güneşi kucaklamış elleriniz.

Saçlarınıza birkaç tel beyaz düşmüştü ve hayat yavaş yavaş haritasını çizmeye başlamıştı yüzünüze. Küçük bir tebessüm asılıydı bakışlarınızda. Yüreğinizden damıttığınız sevgiyle sarmıştınız her birimizi. Ama çok ben severdim sizi. Öğrettiğiniz her şey yazılıdır beynimde, şu an bile. Ve parasız yatılılık sınavlarını kazandığım zaman da siz vardınız yanımda. Yine bir güvercin kanatlandırmıştınız yüreğimde ve yine bahar dalı çiçeklenmişti yaşamımda.   Size borçluyum, ödenmeyecek bir borcum var. Suçluyum, sizi hiç aramadığım için. Bana hayatımı kazandıran kişiyi unuttuğum için.

         Şu an mezarınız başında size birkaç satırlık bir şeyler karalayan ve sizin sayenizde doktor olan ben, sizden beni affetmenizi diliyorum. Her ne kadar bunu söylemeye hakkım olmasa da. Beni  gökyüzündeki bulutların üstünden izlediğinizi biliyorum. Başımı kaldırıyorum. Ama bilin ki, ellerim titreyerek ve ağlayarak yazıyorum, SİZİ SEVİYORUM!

         Vefasız Öğrenciniz …………