Dersin işlenişi ve materyal seçimi, öğretmenin "pedagojik özgürlük" ve "profesyonel takdir" alanı içerisindedir. Bu konuda yasal ve idari çerçeve şu şekildedir:

• Pedagojik Özerklik: Öğretmen, müfredatta yer alan kazanımları öğrencilere en etkili şekilde aktarmakla yükümlüdür. Bir öğretmenin konuyu akıllı tahta ile anlatması, bir başkasının ise kağıt-kalem, tahta veya yaparak-yaşayarak öğrenme yöntemlerini tercih etmesi kendi mesleki tercihleridir. İdare, öğretmeni "dijital materyal kullanmadığı için" görev ihmaliyle suçlayamaz.
• Yöntem Çeşitliliği (EBA ve Dijital Dönüşüm): Bakanlık, Eğitim Bilişim Ağı (EBA) ve diğer dijital platformlar üzerinden zenginleştirilmiş içerikler sunmaktadır. Öğretmenlerden bu içeriklerden yararlanmaları beklenir; çünkü dijital materyaller öğrenmeyi kalıcı kılar ve görselleştirir. Ancak bu bir "yöntem tavsiyesi"dir, "zorunlu bir prosedür" değildir.
• Teknik İmkanlar ve Erişilebilirlik: Dijital materyal kullanımı, sınıfın donanımına (akıllı tahta çalışıyor mu, internet bağlantısı var mı) bağlıdır. Teknik bir aksaklık durumunda öğretmenin dersini işlemesi esas olduğundan, öğretmen dijital içerik olmadan da dersini başarıyla sürdürebilecek alternatif planlara sahip olmalıdır.
• İdari Beklenti: Okul idaresi, öğretmenleri teknolojiyi kullanmaya teşvik edebilir ve bu konuda hizmet içi eğitimler düzenleyebilir. Ancak, derse girildiğinde öğretmenin performansının dijital içerik kullanıp kullanmadığına göre puanlanması gibi bir uygulama mevzuatta bulunmamaktadır.
• Dengeli Eğitim Yaklaşımı: Başarılı bir eğitim süreci; hem dijital araçların dinamizminden yararlanan hem de geleneksel yöntemlerle öğrencinin bilişsel becerilerini (yazma, çizme, tartışma) geliştiren "hibrit" bir yaklaşımla sağlanır.

Sonuç olarak; dijital içerikler öğretmenin elindeki en güçlü araçlardan biridir, ancak öğretmenin yerini tutamaz. Önemli olan materyalin dijital olup olmadığı değil, öğrencinin o ders sonunda kazanımı edinip edinmediğidir.